Yazı Detayı
09 Ekim 2021 - Cumartesi 11:09 Bu yazı 266 kez okundu
 
AFFETMEK ÜZERİNE
Merve ASLANOĞLU
 
 

Yalın ayak dolaşıyordu bahçenin ıssız köşelerinde. Ona çok yakın mıydım, bilmiyorum. Aramıza sıralanmış kaldırım taşlarını soracaksanız eğer. Ellerimi uzattığımda ona ulaşabilecek kadar azdı taşlar. Peki ya kalbimizi tam ortadan ikiye bölen, biz birken, tek ve özelken bizi yalnız ve uzak yapan taşlara ne demeli. İşte onlar sayılamayacak kadar çok, üstelik yıkılamayacak kadar büyüktüler. Ayaklarının altındaki toprak akıp gidiyordu öylece. O kadar sessiz, hırçın ve öfkeliydi ki bana karşı, toprak ana bile bunu hissedebiliyordu. Köşemde öylece bakıyordum ona. Ayların özlemini sığdırdım bu bakışlara, yılların sevgisini ve çektiğim onca acıyı. Ben de öfkeliydim, ben de kırgın. Ona sorsam en az onun bana olduğu uzaklıkta uzaktım ona. Evet, bir bahçenin iki köşesinde uzak iki kişiydik. Peki, nasıl affedecektim onu veyahut nasıl affedecekti beni?

 

Anı ölümsüzleştirmek için makinalara, kâğıda, kaleme ihtiyaç duyduğumuz gün yitirdik birbirimize olan samimiyetimizi. Söz uçar yazı kalır dendi. İçimden geçen, geçmeyen ne varsa kâğıda yazdım. İşte bu günlerde kırdım onu, bu günlerde yalan bulaştı aşklarımıza, başka eller karıştı ruhumuza. Böyle günlerde hepten yitirdik birbirimizi.

 

 

Ama vazgeçmedim. Vazgeçemez insan kendi yaşamından. Çünkü affetmenin temelinde bencilik vardır. İnsan mutlu olmak, eski yaşantısına geri dönmek ve yeniden sevip, güvenebilmek için affetmek ister. Bunun için vazgeçmedim affetmekten. İlk önce kendi içimde onu affetmeye çalışıyorum. Şimdi mesela tutmuş ellerinden koşuyorum bu bahçede ve takılıp düşüyorum yere. Çünkü henüz sığınamamışım ona, henüz olgunlaşmamız acım. Affetmek için sevmek gerek, sonra acı. İnsan acısından kurtulmak için affeder ve acıyı sevgi olgunlaştırır. Sevgi acıyı azaltmaz, sevgi acıyı olgunlaştırır. İnsan sevdiğine kızar, bağırır ve çoğu zaman sevilenin hatası karşısında kımıldayamaz olur. Mesafeler girer araya. Taşlar örülür, gözyaşları şelale olur akar.

 

Tüm bunları düşünürken sen neler geçiriyorsun aklından. Affetmek için çabalıyor musun mesela ya da kabullendin mi acını? Sardunyaların yanında oturuyorsun çünkü Affetmeye benim sardunyalarımla başladın farkındayım. Bunun birer kişilik savaşı olduğunun da farkındayım. İkimizin sırtında taşınamayacak kadar ağır yükler var. Affetmek, geçmişi değiştirme umudundan vazgeçmektir, özgürleşmek, beklentileri küçültmek ve en önemlisi sırtındaki tüm yükleri karşındakine atmaktır. ‘Seni bağışladım, sıra sen de.’ Demektir.

 

Sesler geliyor kulaklarıma ve ben bu belli belirsiz düşüncelerden sıyrılıyorum. Yeniden bahçeme döndüğüm için mutluyum. Vardığım tüm bu sonuçları uygulamak için biraz yorgun. Yorgun ama içimde seni affedebildiğim için umutluyum. Her köşe başının yeni varışlar olduğunu biliyorum. Bunun için de senin adına mutluyum.

 

Odamdan izliyorum şimdi seni. Hâlen sardunyalarla baş başarırsın. Etrafta huzur verici bir koku varken ben, yeni bir başlangıca adım atıyorum. Karanlıklardan sıyrılmış kendi aydınlığıma varmışım. Affetmenin insanı rahatlatan tadına varmışım. Yüreğim kendi iç giysisinde yorulmuş, üzülmüş ama ölmemiş. Kalkmış ve başa sarmış. Çünkü seni seven yüreğim, seni affedecek kadar cesur olan yüreğim bedenimden çok daha güçlü, çok daha yüksektedir. Tanrısaldır ve hesap verecek olandır. O her vazgeçişte yeni bir yoldur. Her gidişte yeni bir geliş. Her ayrılışta yeni bir vuslat. Yüreğim senin dolaştığın her köşe başından sonraki yoldur; vardığın ve affederek varacağın yoldur.

 

Sana söylüyorum tüm bunları ama sen duymuyorsun. Ben seni yüreğimde affettim ama sen bilmiyorsun. Odamın karanlığında ve yüreğimdeki bu şiirle seni bekliyorum;

 

Kutsiyet makamından bir nağme misali gözlerin.

 

Her tanesine vurgun:

Her bakışına âşık biçareyim.

Titrese kirpiklerin bitap düşerim.

Acziyetimdir duy, gör ve etme

İncilerini dökmeye dahi yeltenme

Sonra saf bir karşılık ver rüzgâra

Ne nefesin karışsın rüzgârın nefesine;

Ne de

Rüzgâr ilişmesin gözlerinin eşiğine…

Sırdaş olsunlar sana

Kırlangıçları sev mesela

Çokta aranırsan eğer bir ıslık çal ufuklara

Geleceğim duy, gör ve söyle

Affetmek sevgidendir de…

 
Etiketler: AFFETMEK, ÜZERİNE,
Yorumlar
Yazarın Diğer Yazıları
01 Aralık 2021
HİÇSİZLEŞTİREMEDİKLERİMİZ
93 Okunma.
17 Kasım 2021
DÜNYAYA BENDEN BİR TURNA KUŞU
176 Okunma.
13 Kasım 2021
BİR VAROLUŞ ANATOMİSİ
178 Okunma.
06 Kasım 2021
TUTARSIZ ÇELİŞKİ
247 Okunma.
04 Kasım 2021
YENİ BİR DÜNYA İSTİYORUM
212 Okunma.
02 Kasım 2021
BİR ŞEHRİN SESİ
275 Okunma.
23 Ekim 2021
RAFLARA SIĞDIRILMIŞ HAYATLAR
286 Okunma.
21 Ekim 2021
BİR SABAH UYANDIĞIMDA SEN YOKSAN
261 Okunma.
15 Ekim 2021
NE KADINLAR SEVDİN ZATEN YOKTULAR
255 Okunma.
14 Ekim 2021
ŞAHSİ BİR ÖZYIKIMDIR
238 Okunma.
13 Ekim 2021
DENGBEJLERİN SESİNİ DUYMAK İSTEYENLERE
262 Okunma.
29 Eylül 2021
BİZ GÜZELLİKLERİ ESKİLERE EMANET ETTİK
328 Okunma.
28 Eylül 2021
KELİMELERİN ÖTESİNDE
273 Okunma.
24 Eylül 2021
KADERE HİÇ DE İNANMAZDIM (!)
307 Okunma.
14 Eylül 2021
BEN GELDİM
525 Okunma.
13 Eylül 2021
İKİ DÜNYAYI BİR ARAYA GETİR VE KOŞ
318 Okunma.
09 Eylül 2021
KARABASAN GİBİ BİR GELECEK ATMOSFERİ
337 Okunma.
06 Eylül 2021
SON ÇIRPINIŞLAR
407 Okunma.
03 Eylül 2021
KADİM BİR GELENEK
360 Okunma.
01 Eylül 2021
BAZEN VAZGEÇEBİLMEK LAZIM
377 Okunma.
28 Ağustos 2021
KANADI KOPMUŞ KUŞ
431 Okunma.
20 Ağustos 2021
BİRİLERİ AYAKTA DURMALI
447 Okunma.
03 Temmuz 2021
VAROLUŞSAL BİR YIKIM
668 Okunma.
01 Temmuz 2021
ACILARIN VE İNANÇLARIN GEMİSİ
497 Okunma.
12 Kasım 2020
İÇİMİZDE YAŞAYAN GERÇEK MARTI JONATHAN'LARA...
909 Okunma.
14 Eylül 2020
DUVARDAKİ KOKU VE BİR MEKTUP MESELESİ
761 Okunma.
22 Nisan 2020
COVİD-19 (HER ŞEYE RAĞMEN KAZANDIRDIKLARI)
2698 Okunma.
02 Mart 2020
İPEK BÖCEĞİNİN SERÜVENİ
1246 Okunma.
26 Aralık 2019
BEN TUĞRUL
1258 Okunma.
09 Aralık 2019
BİR İNSANI SEVMEKLE BAŞLAR HER ŞEY
1175 Okunma.
17 Haziran 2019
YIL 1961
1415 Okunma.
20 Mayıs 2019
…ÜÇ NOKTA…
10958 Okunma.
Haber Yazılımı